Με την υπ΄αριθμόν 2402/2016 Απόφαση του Β’ Τμήματος του ΣτΕ γίνεται αποδεκτή η αναδρομική εφαρμογή ηπιότερων φορολογικών διατάξεων - προστίμων σε εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις. Εξαίρεση από τον κανόνα περί μη αναδρομικότητας.

Γίνεται αντιληπτό ότι κύριος σκοπός των διατάξεων των φορολογικών νόμων, με τις οποίες επιβάλλεται πρόσθετος φόρος ή προσαύξηση σε βάρος του παραλείποντος την υποβολή της φορολογικής δήλωσης ή του υποβάλλοντος εκπρόθεσμη ή ανακριβή δήλωση είναι ουσιαστικά ο επ΄ απειλή οικονομικής κύρωσης, εξαναγκασμός του φορολογικού παραβάτη σε ταχεία και ακριβή συμμόρφωση προς τη σχετική φορολογική υποχρέωση του. Όταν όμως, ο νομοθέτης μεταβάλλοντας αντιλήψεις, κρίνει ότι ο σκοπός αυτός δύναται να επιτευχθεί με ηπιότερα μέσα, τότε ελέγχεται όχι μόνο ως άσκοπη και αδικαιολόγητη αλλά και ως αντίθετη κατ΄ αρχήν προς τη νεότερη νομοθετική βούληση η επιβολή των παλαιότερων αυστηρότερων κυρώσεων, οι οποίες υπερβάλλουν το μέτρο, το οποίο ήδη κρίνεται από τον νομοθέτη ως αναγκαίο.

Στις περιπτώσεις αυτές ειδικώς, κατ΄ εξαίρεση του γενικού κανόνα περί μη αναδρομικότητας του νόμου υπάρχει τεκμήριο αναδρομικής εφαρμογής του νέου ηπιότερου νόμου και επί εκκρεμών υποθέσεων, τεκμήριο το οποίο μόνο με σαφή αντίθετη διάταξη δύναται να ανατραπεί. Ήδη με την αριθμόν 2031/2013 Απόφαση του ΣτΕ κρίθηκε ότι η αρχή της αναδρομικής εφαρμογής της ηπιότερης, ως προς την επιβολή κυρώσεων, διάταξης, έχει συνταγματική βάση, ως απορρέουσα από την αρχή της αναλογικότητας.

Εξάλλου, η πιο πάνω αρχή δεν μπορεί να έχει έδαφος εφαρμογής όταν η μεταγενέστερη ηπιότερη νομοθετική ρύθμιση υπαγορεύθηκε όχι από μεταβολή «επί το επιεικέστερον» των σχετικών αξιολογήσεων του νομοθέτη αλλά από άλλους λόγους.

Κράτα το

Tweet