Σύμφωνα με την υπ΄ αριθμόν 291/2016 Απόφαση Ασφαλιστικών Μέτρων του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών είναι καταχρηστική η άσκηση των δικαιωμάτων του δανειστή για είσπραξη εγγυητικής επιστολής, όταν ο τελευταίος ζητεί την πληρωμή αυτής, επικαλούμενος απλώς και μόνον, τον συμβατικό όρο ότι είναι καταβλητέα «σε πρώτη ζήτηση» ή μετά από απλή ειδοποίηση, με σκοπό να αποφύγει την προβολή ενστάσεων, περί του ότι δεν συντρέχει ουσιαστικός λόγος κατάπτωσης αυτής, λόγω ανυπαρξίας των με αυτήν ασφαλιζομένων απαιτήσεων, επιδιώκοντας κατ΄ αυτόν τον τρόπο τον αδικαιολόγητο πλουτισμό του σε βάρος της περιουσίας του οφειλέτη, κατ΄ εντολή και με χρήματα του οποίου εκδόθηκε η εγγυητική επιστολή.

Ενώ πρόσφορο ασφαλιστικό μέτρο στην περίπτωση αυτή είναι η προσωρινή υποχρέωση του δανειστή να μην εισπράξει και της Τράπεζας να μην καταβάλει το ποσόν της εγγυητικής επιστολής (Μ.ΠρΑθ 7913/1998 ο.π.). Τέλος, να λεχθεί, ότι η διαφορά που δημιουργείται σε σχέση με την κατάπτωση ή μη της εγγυητικής επιστολής απορρέει απ’ αυτήν την ίδια και μόνον, αφού αφορά την αξίωση του δανειστή κατά του εγγυητή για πληρωμή του ποσού αυτής και όχι την αξίωση του δανειστή κατά του πρωτοφειλέτη, που καλύπτεται από την εγγυητική. Συνεπώς η εν λόγω διαφορά, πηγάζουσα από σύμβαση ιδιωτικού δικαίου, είναι ιδιωτική, ανεξάρτητα από τη φύση των αξιώσεων του δανειστή κατά του πρωτοφειλέτη (ΔΕφΑθ 4226/1990 Δ 1991, 1197, ΕΔΚΑ 1991, 371, ΕλΣυν 3889/2002, ΔΠρΑθ 3508/2000, ΜΠρΠειρ 3894/2002). Θα μπορούσε κανείς να πει ότι με το ίδιο σκεπτικό, περίπτωση καταχρηστικής άσκησης των δικαιωμάτων του δανειστή για είσπραξη της εγγυητικής επιστολής υφίσταται όταν ο δανειστής ζητεί την πληρωμή όταν επικαλείται «παραβίαση υποχρεώσεων» του οφειλέτη δίχως περαιτέρω εξειδίκευση εκμεταλλευόμενος την παραπάνω λειτουργία της εγγυητικής επιστολής (ΜΠρΘηβ 319/2012 Νόμος).

Κράτα το

Tweet